BANA YALAN SOYLEDILER!!!

Birgun elbette sira banada gelecek, bu hep boyle devam edecek degil ya... Siginacak, el acip yalvaracak Rabbim olsu yeter ki...Bu dunya yalan,dertleri yalan,sikintilari yalan,insanlari yalan, asklari yalan. Kimi insanlarin sozleri bile yalan, gel de bun inan!!!

Susarsin, sutukca canin yanar ve bunu tek bilen yaradandir. Zaten rabbim icin susuyorum. Yuregimle susmaktan baska carem mi var...

Yanlis zamanlarda, yanlis insanlara verdigim degerler yakiyor canimi. Sadece yanan can olaydi ama degil yuregimi bile yakiyor. Karsilarina cikacak cesaretim var ama yuzlerine hatta gozlerinin icine bir defa daha bakmaya degmezler. Bir daha ayni hatayi yapip biraz daha kendilerini degerli hissetmelerine izin veremem. Beni ben yapan oz degerlerim var ya iste bu yuzden. Yuregimdekiler dilime doktugum anda beddua etmekten olesiye korkuyorum. Korkuyorum yuce Rabbimin azametinden. Odur ki bize guzelligi iyiligi emreden ama biz kullar oyle zayifiz ki...canimiz yanarken, yuregimiz sizlarken engel olamayiz hislerimize, dilimizden dokulenlere...Sani yuce Rabbim kullugum ancak ve ancak sanadir. Yarattiklarin bugun var yarin yoklar, yok olacaklar.

Mesele...farkinda olmak mi yoksa farkina varmak mi? Var gerisini sen dusun...

Hayat bu iste...bekle ve gor. Sadece sabret, sabret ki saadete eresin.

Herkes mi mutlu... Yoksa,bunlarin hepsi oyun mu... Yalan mi gulmeler... Ask-i sefa surmeler... Belkide gercektir! Kim bilir... Hakiki sevmeler... Ya da hakikati sevmeler... (Alinti)

Her isin sonunda ki hayiri gorebiliyor yada anlayabiliyorsam, ne mutlu bana. Hic birsey manasiz degil bu hayatta. Sanki siraya girmisler. Biri gelir yada bir olay olur ya sonrasi, dusunmek sadece ve sadece sonucu kabullenmekten otesi var. Asil akil orda devreye giriyor, kusatiyor butun gercekler benligimi. Ben,evet yalan dunyanin bir garip yolcusuyum. Yasiyorum...nefes alip veriyorum...