BANA YALAN SOYLEDILER!!!

Ne zaman ogreneceksin, ne zaman azicikta ben diyebilmeyi. Hayat cok uzun bir yol, ogrenmem gereken daha coooooook.

Yine benle, yani kendi kendimle basbasayim. Disarida mevsim baharmis, gezip dolasanlar varmis, gunler su gibi akarmis, gecmiyor gunler gecmiyorrrrrr.

Hayat sen var ya... cok acimasizmissin.

Kacmanin anlami ne, yok olmanin anlami ne? nasil bir anlam yuklemeliyim ki dogru olsun?

Yalan dunya da dogru olan ne? yanlis olan ne? Anlatabilecek, yuregi yetecek birileri var mi acaba?

Yorgunum, disarida parlayan gunese ragmen. Gecer elbette bugunlerde gecer, butun acilarina ragmen.

Senin de canin yandi mi benim kadar???

Hayat ne garip, oyle bir garip ki insan nerede nasil duracagini sasiriyor. Benim tanidigim insanlar ben olmaktan cikmislar, kabul et Ayse kabul et. Ne zaman ne de mekan degismez, degistirilemez.

Yazmayi hep cok sevdim gecen yillara ragmen yazmaktan vazgecmedim ama yillar oncesi duygu ve dusuncelerimi yazacagim aklimin ucundan gecmezdi. Cok sukur ki hala yazabiliyorum.

Bu dunyada hersey tezat olmak zorunda mi? Ben insanlarin bilmece gibi kendinlerini cozmemi beklemesinler. Her yurek kapali uzerinde bir bugu. yuregimi canimi yakmak marifetse, supersiniz.

Insanlar mi cok acimasiz yoksa ben mi? Sanirim yanitini bulmam gereken yeni bir soru, zaman bunu gosterecek.

Derdimle dertlenecek kimseyi istemiyorum. uzulen yine ben oluyorum. kendime ait olan sorunlarimin elbette sonu gelmeyecek ama ben dunyaya gelmelerine sebep oldugum kuzularim icib hep ayakta dimdik duracagim. daha fazla insanlarin beni uzmelerine de izin vermeyecegim. vermeyecegim!!!