BANA YALAN SOYLEDILER!!!

Gokyuzundeki kuru agac dallari arasindaki ay gibiyim. Her gece gozum sende ay parcasi. Benim aydan farkim ne ki, bu kadar kendimi ozdeslestirmeye calisiyorum. Koca dunyaya bas kaldirip zaman zaman altinda eziliyorum. Bugun de dustum, ezildim, kirildim. Yalnizligima isyan ederken buldum kendimi. Isyan bana yakismaz, dilime hic yakismadi. Biliyorum ki gozumu kapatacagim ve sabaha uyanmak kismetse, yeniden...yeni umutlarla hayata yeniden tutunacagim. Canini insanin en cok sevdiklerinin yakabilecegini coktan anlamis olsamda, her defasinda en derinden, yuregimin en dibinden hancerlenmis hissediyorum. Ah koca dunya gam yukumusun...

Hiçbir mutluluk kolay gelmiyor. Kolay kolay gülmüyor insanın yüzü… Emekte ve insanın içinde saklı mutluluk. Ne başkasının ekmeğinde, Ne başkasının evinde, Ne de başka bir şeyde… Bu yüzden gözümüz hep içimizde olsun...💓

Evimin icinde duyulan yakinlardaki kilisenin can sesi. Her pazar sabahi ayni saatte...sevmiyorum...o kadar soguk, o kadar rahatsiz edici ki... Ulkemde, evimin karsisinda ki camide  okunan  ezani duymak isterdim. Kaynagini hatirlayamadigim, her can sesinde, susmasi ve yerine ezanlarin okunmasi icin Ihlas suresini okunmali, okumaya devam, insallah...birgun... Rabbim kocaman, minareli camileri Avrupa'nin gobegine diktiriyorsa elbette gun gelecek, dalga dalga ezanlar okunacak bu gurbet ellerde... Bir can sesi bile gurbette insani huzunlendiriyor. "Disarda mevsim baharmis gezip dolasanlar varmis. Gunler su gibi akarmis, gecmiyor gunler, gecmiyor..." gokyuzundeki gunes, agaclardaki yeni yeni acmaya baslayan cicekler, doganin uykudan uyanma vaktinin geldiginin apacik gostergesi...gunler gececek...bahar gececek...yaz gelecek...ozledim ben hemde cok ozledim....

Hiçbir insanin hayatinda gölge etmeyin... O insanin hayatinda ya varsinizdir...ya da yoksunuzdur!!! A.U.

Konustukca dilde kelam kalmadi. Sustum...sanki butun dunya sustu... Halbuki anlatacak ne cok sey vardi. Siginmak icin bir liman gerekti, Ne siginacak bir limanim ne de bir gemim var. Vazgecince konusmaktan, sanma ki yarim kaldi... Gun gelecek devran donecek, topragin ustu yerine altinda mekan kuracagiz... Hayal bile kurmaya korkan ben hayalsiz kaldim, kelamsiz kaldim Anlayan anladi, anlamayan yolda kaldi...

KIRKLI YAŞLARDAN SONRAKİ FARKINDALIKLARIM * Bazı şeyler için artık sabrım yok; ukala biri haline geldiğim için değil, aksine hayatımda artık beni mutsuz eden ya da üzen şeyler ile vaktimi daha fazla kaybetmek istemediğim bir noktaya ulaştığım için… Laf sokmalara, haddinden fazla eleştirilere ve hangi türden olursa olsun talep ve beklentilere artık sabrım yok. Benden hoşlanmayan insanları memnun etmeye, beni sevmeyen insanları sevmeye ve bana gülümsemeyen insanlara gülümsemeye yönelik arzumu kaybettim. Artık yalan söyleyen ve beni yönetmek isteyen insanlara bir tek dakika bile harcamak istemiyorum. Oyunların, ikiyüzlülüğün, sahtekarlıkların ve ucuz övgülerin olduğu ortamlarda bulunmak istemiyorum. Çok bilmişliğe ve akademik ukalalığa tahammülüm yok. Aynı şekilde boş dedikodulara da bulaşmak istemiyorum. Uyuşmazlıklardan ve karşılaştırmalardan nefret ediyorum. Farklılıklardan, hatta zıtlıklardan oluşan bir dünyaya inanıyorum, bu nedenle katı ve toleransı olmayan ...