BANA YALAN SOYLEDILER!!!

Uzakta Arama Beni En uçlarda, her yaprakta ben varım; En uç benim, yaprak benim, dal benim. Havada, toprakta, suda ben varım; Evvel benim, ahir benim, hâl benim. Düşülecek her oyukta ben varım, Üşünecek her soğukta ben varım, Sığındığın her koğukta ben varım, Hem düşen, üşüyen, sığınan benim. Başlarda, yazmada al nakış benim, Sevenler arası ilk bakış benim, Gönülden gönüle o akış benim, Hem yazma, hem bakan, hem akan benim. Kulda ayıplama, karama beni, İlaç edin sürün yarama beni, Nefsinden dışarda arama beni, Hem kullar, hem ilaç, her nefis benim. Doksandokuz boncuk ile diz beni, Üçer beşer zikir eyle gez beni, Gece gündüz fikir eyle sez beni, Esma benim, sıfat benim, zât benim. Alinti...

Ey sevgili, kaderime yazdiginin yarin sabah son noktasida konacak. Sen bana bu kaderi yazdiysan amenna, gerisi bos gerisi yalan...elde kalan bal kizlarim, varliklari ile mutlu olduklarim. Onlarla yola devam karari alalida 6 yil olmusta gecmis bile... ayaktayiz, herseye ragmen. Bu gecen zaman icinde hala ayaktayim hep ayakta kalacagim Rabbimin izniyle...dusmek yakismaz bana...senki hayat olabilmeyi becerebilseydin biz bugun herkesin gipta ile baktigi bir aile olabilecktik ama sen olmadan da goz onundeyiz, gozler uzerimizde hatta ve hatta yikilmami bekleyenlerin bile var  ve var olduklarina inaniyorum. Benim gucum sen degilsin, olmadin da, olmayacaksinda. Guclu olmak demek kas gucuyle degil,erkek olarak dunyaya gelmek hic degil. Asil mesele adam olmak...olmasi mumkun olmayan turdensin. Sukur ki Rabbime ozlem duyurmadi senli hayata, duyurmasin da. Senin gibi insanlar her daim benden uzak olmasi dilegi ile... 23 mart 2018 hayatimin bir donum noktasi daha olacak ve hayatimda iz birakaca...

Bir küçük hayalden ibaret hayatım, kendi içimde var olmaya çalışan umutlarım var. Zararsız,kimsesiz… Özgürlük diye bağıran kafesinden kaçmaya çalışan ama bir türlü beceremeyen kelebeğim var göğsümde. Korkularımla yüzleşemeyen onlardan kaçmak için çakıl taşlı yollarda çıplak ayakla kaçtığım benliğimle sayısız yalnızlığım var. Mücadelelerim var kendimle.  Tüm acılarını tatmış. Yerini doldurmamış sarhoşluğum. Bana yakışmayan güçsüzlüğüm var. Avuç içine saklanıp günlerce ağlayabileceğim birikmişliğim var. Ürperir benliğim ay ışığına ulaşmak için kaybolduğum kurtlar sofrasında. Sayısız kanat çırpışımla tuzla buz olan kanatlarım, kan revan olmuş hislerim var. Yabancısı olduğum dünyada gelmeyeceğini bildiğim rüzgarı bekliyorum.Beni aya savurmasını düşlediğim, esmedikçe daha da savrulduğum… (Alinti)

Tek basina, kizlarim olmadan bir hafta gozumde oyle bir buyuyor ki...ilk defa bu kadar ayri kalacagim, aklim fikrim hatta bedenim bile onlarla olacak. Gozlerim zaman zaman dalacak ta uzaklara, onlari anacagim. Mutlu degilim ki tek basina cikacagim bu yolculukta, arkamda biraktiklarim benim kanadimi kolumu kiriyor. Halbuki bir haftalik ayrilik bizim hayatimiza pozitif anlamda cok katkisi olacak. Onlarin kendine olan ozguveni dahada artacak, belkide diyecekler biz sensiz de yasayabiliyoruz😊 sonucta Allah'im izin verirse donecegim yine bu yalan dunyayi hep birlikte yasamaya devam edecegiz. Mutlu olmak vardi, doyasiya yuregimden mutlulugu hissetmek isterdim, ablama gidecegim, alti aylik ayrilik bile cok uzun zamanmis gibi hissetiriyor insana. Dedim ya yuregimdeki sevdalarimin yoklugu cok daha agir basacak. Onlar olmadan asla...onlari oncelikle Allah'ima emanet edip sonrada yarin sabah gidecegim... Agirligi altinda ezildigim su son bir ayi, insallah bir hafta  icinde arkamda birak...

Bazen inciniyor insan bilinenden bilinmeyene doğru. Kendine nutuk süreci başlıyor sonra. Çenesi düşüyor iyiden iyiye. Kolay mı hem kendine hem de ötekine tek elden laf anlatmak. Yoruluyor herkesten ve en çok da kendinden... Bazen inciniyor insan kendi kendine...kimse bilmeden...