Tek basina, kizlarim olmadan bir hafta gozumde oyle bir buyuyor ki...ilk defa bu kadar ayri kalacagim, aklim fikrim hatta bedenim bile onlarla olacak. Gozlerim zaman zaman dalacak ta uzaklara, onlari anacagim. Mutlu degilim ki tek basina cikacagim bu yolculukta, arkamda biraktiklarim benim kanadimi kolumu kiriyor. Halbuki bir haftalik ayrilik bizim hayatimiza pozitif anlamda cok katkisi olacak. Onlarin kendine olan ozguveni dahada artacak, belkide diyecekler biz sensiz de yasayabiliyoruz😊 sonucta Allah'im izin verirse donecegim yine bu yalan dunyayi hep birlikte yasamaya devam edecegiz. Mutlu olmak vardi, doyasiya yuregimden mutlulugu hissetmek isterdim, ablama gidecegim, alti aylik ayrilik bile cok uzun zamanmis gibi hissetiriyor insana. Dedim ya yuregimdeki sevdalarimin yoklugu cok daha agir basacak. Onlar olmadan asla...onlari oncelikle Allah'ima emanet edip sonrada yarin sabah gidecegim...
Agirligi altinda ezildigim su son bir ayi, insallah bir hafta  icinde arkamda birakip yeniden bu gurbet elde hayata devam...ihtiyacim var yasadiklarimi ve yasatanlari unutmaya...