Ben, benim olmayan hayati yasatmaya mahkum edenleri Allah'a havale ettim. Kisir bir dongu icinde yasamaya nereye kadar devam edecem. Yorgunum, yoruldum. Ne dinlenmek ne de uyku dinlendirmiyor. Dinledigim yer sadece rabbimin huzuru. Huzuru bulabildigim yere daha cok varabilseydim.
Yanlis zamanlarda, yanlis insanlara verdigim degerler yakiyor canimi. Sadece yanan can olaydi ama degil yuregimi bile yakiyor. Karsilarina cikacak cesaretim var ama yuzlerine hatta gozlerinin icine bir defa daha bakmaya degmezler. Bir daha ayni hatayi yapip biraz daha kendilerini degerli hissetmelerine izin veremem. Beni ben yapan oz degerlerim var ya iste bu yuzden. Yuregimdekiler dilime doktugum anda beddua etmekten olesiye korkuyorum. Korkuyorum yuce Rabbimin azametinden. Odur ki bize guzelligi iyiligi emreden ama biz kullar oyle zayifiz ki...canimiz yanarken, yuregimiz sizlarken engel olamayiz hislerimize, dilimizden dokulenlere...Sani yuce Rabbim kullugum ancak ve ancak sanadir. Yarattiklarin bugun var yarin yoklar, yok olacaklar.
Reacties
Een reactie posten