Gokyuzundeki kuru agac dallari arasindaki ay gibiyim. Her gece gozum sende ay parcasi. Benim aydan farkim ne ki, bu kadar kendimi ozdeslestirmeye calisiyorum. Koca dunyaya bas kaldirip zaman zaman altinda eziliyorum. Bugun de dustum, ezildim, kirildim. Yalnizligima isyan ederken buldum kendimi. Isyan bana yakismaz, dilime hic yakismadi. Biliyorum ki gozumu kapatacagim ve sabaha uyanmak kismetse, yeniden...yeni umutlarla hayata yeniden tutunacagim.
Canini insanin en cok sevdiklerinin yakabilecegini coktan anlamis olsamda, her defasinda en derinden, yuregimin en dibinden hancerlenmis hissediyorum. Ah koca dunya gam yukumusun...