BANA YALAN SOYLEDILER!!!

Tek basina, kizlarim olmadan bir hafta gozumde oyle bir buyuyor ki...ilk defa bu kadar ayri kalacagim, aklim fikrim hatta bedenim bile onlarla olacak. Gozlerim zaman zaman dalacak ta uzaklara, onlari anacagim. Mutlu degilim ki tek basina cikacagim bu yolculukta, arkamda biraktiklarim benim kanadimi kolumu kiriyor. Halbuki bir haftalik ayrilik bizim hayatimiza pozitif anlamda cok katkisi olacak. Onlarin kendine olan ozguveni dahada artacak, belkide diyecekler biz sensiz de yasayabiliyoruz😊 sonucta Allah'im izin verirse donecegim yine bu yalan dunyayi hep birlikte yasamaya devam edecegiz. Mutlu olmak vardi, doyasiya yuregimden mutlulugu hissetmek isterdim, ablama gidecegim, alti aylik ayrilik bile cok uzun zamanmis gibi hissetiriyor insana. Dedim ya yuregimdeki sevdalarimin yoklugu cok daha agir basacak. Onlar olmadan asla...onlari oncelikle Allah'ima emanet edip sonrada yarin sabah gidecegim... Agirligi altinda ezildigim su son bir ayi, insallah bir hafta  icinde arkamda birak...

Bazen inciniyor insan bilinenden bilinmeyene doğru. Kendine nutuk süreci başlıyor sonra. Çenesi düşüyor iyiden iyiye. Kolay mı hem kendine hem de ötekine tek elden laf anlatmak. Yoruluyor herkesten ve en çok da kendinden... Bazen inciniyor insan kendi kendine...kimse bilmeden...

Gokyuzundeki kuru agac dallari arasindaki ay gibiyim. Her gece gozum sende ay parcasi. Benim aydan farkim ne ki, bu kadar kendimi ozdeslestirmeye calisiyorum. Koca dunyaya bas kaldirip zaman zaman altinda eziliyorum. Bugun de dustum, ezildim, kirildim. Yalnizligima isyan ederken buldum kendimi. Isyan bana yakismaz, dilime hic yakismadi. Biliyorum ki gozumu kapatacagim ve sabaha uyanmak kismetse, yeniden...yeni umutlarla hayata yeniden tutunacagim. Canini insanin en cok sevdiklerinin yakabilecegini coktan anlamis olsamda, her defasinda en derinden, yuregimin en dibinden hancerlenmis hissediyorum. Ah koca dunya gam yukumusun...

Hiçbir mutluluk kolay gelmiyor. Kolay kolay gülmüyor insanın yüzü… Emekte ve insanın içinde saklı mutluluk. Ne başkasının ekmeğinde, Ne başkasının evinde, Ne de başka bir şeyde… Bu yüzden gözümüz hep içimizde olsun...💓

Evimin icinde duyulan yakinlardaki kilisenin can sesi. Her pazar sabahi ayni saatte...sevmiyorum...o kadar soguk, o kadar rahatsiz edici ki... Ulkemde, evimin karsisinda ki camide  okunan  ezani duymak isterdim. Kaynagini hatirlayamadigim, her can sesinde, susmasi ve yerine ezanlarin okunmasi icin Ihlas suresini okunmali, okumaya devam, insallah...birgun... Rabbim kocaman, minareli camileri Avrupa'nin gobegine diktiriyorsa elbette gun gelecek, dalga dalga ezanlar okunacak bu gurbet ellerde... Bir can sesi bile gurbette insani huzunlendiriyor. "Disarda mevsim baharmis gezip dolasanlar varmis. Gunler su gibi akarmis, gecmiyor gunler, gecmiyor..." gokyuzundeki gunes, agaclardaki yeni yeni acmaya baslayan cicekler, doganin uykudan uyanma vaktinin geldiginin apacik gostergesi...gunler gececek...bahar gececek...yaz gelecek...ozledim ben hemde cok ozledim....

Hiçbir insanin hayatinda gölge etmeyin... O insanin hayatinda ya varsinizdir...ya da yoksunuzdur!!! A.U.

Konustukca dilde kelam kalmadi. Sustum...sanki butun dunya sustu... Halbuki anlatacak ne cok sey vardi. Siginmak icin bir liman gerekti, Ne siginacak bir limanim ne de bir gemim var. Vazgecince konusmaktan, sanma ki yarim kaldi... Gun gelecek devran donecek, topragin ustu yerine altinda mekan kuracagiz... Hayal bile kurmaya korkan ben hayalsiz kaldim, kelamsiz kaldim Anlayan anladi, anlamayan yolda kaldi...